دانلود پایان نامه

نطنز: بسیاری از نظریه پردازان چنین استدلال کرده اند که عدم اعلام به موقع تاسیسات هسته ای در نطنز از سوی ایران نقض موافقت نامه پادمان است. برای نمونه نک:
Goldschmidt, Pierre, and Perkovich, George, “Correcting Iran’s Nuclear Disinformation,” Carnegie Endowment for International Peace, 2007, p.45.
با توجه به اینکه آژانس هرگز تصریح نکرده است که موافقت نامه نقض شده است، مساله پیچیده می شود. مواد هسته ای در 25 ژوئن 2003 در تاسیسات نطنز بکار گرفته شد. نک:
IAEA Director General’s report, 10 November, 2003, GOV/2003/75, p.37.
این بدان معنا است که به موجب کد 3.1 اولیه که بطور غیرقابل بحثی تا اواخر فوریه 2003 لازم الاجرا بود، بایستی تاسیسات نطنز تا اواخر دسامبر 2002 (180 روز قبل از اینکه مواد هسته ای بکار گرفته شوند)، به آژانس اعلام می شدند. وجود تاسیسات نطنز در سپتامبر 2002 به آژانس اعلام شد و ترتیباتی برای بازدید دبیر کل آژانس از تاسیسات نطنز در اکتبر 2002 پیش بینی شد. برنامه بازدید برنامه ریزی شده 4 ماه به تعویق افتاد. آژانس هرگز اعلام نکرد که تعویق مربوطه تقصیر ایران بوده یا آنکه ایران از پیشنهاد خود برای میزبانی این بازدید در اکتبر 2002 عدول نموده است. سرانجام دبیر کل در فوریه 2003 از تاسیسات نطنز بازدید نمود که در نتیجه تاسیسات نطنز رسما اعلام شد. چنانچه دبیر کل مطابق تاریخ پیشنهادی ایران در اکتبر از نطنز بازدید نموده بود، مشخصا نطنز رسما در همان موقع (قبل از ضرب الاجل 180 روز دسامبر 2002) اعلام می شد. هیچ گونه نقض کد 3.1 درنتیجه بازدید از تاسیسات نطنز اعلام نشد، چون هیچگونه مواد هسته ای در آن موقع در تاسیسات نطنز بکار گرفته نشده بود، و در ظاهر تشخیص زمان بکارگیری مواد هسته ای ناممکن بود. چنانچه آژانس دلایلی ارائه داده بود مبنی بر اینکه تاریخ مورد نظر همان تاریخ اعلام در فوریه 2003 است (در اصل ایران را به دلیل تاخیر 4 ماهه دبیر کل مواخذه می کرد)، ایران می توانست با به تعویق انداختن بکارگیری مواد هسته ای در تاسیسات نطنز تا دوماه (اوت 2003 بجای ژوئن 2003) مانع نقض کد 3.1 شود. قابل پیش بینی است که ایران تاخیر 2 ماهه نکند زیرا آژانس هرگز ایران را به دلیل تاخیر 4 ماهه دبیر کل مورد مواخذه قرار نداد. برای نمونه نک:
Bali, op. cit.
“در گزارش ژوئن سال 2003 [GOV/2003/40] به دنبال بازرسی های اولیه از دو سایت، آژانس موردی از نقض تعهد ایران به گزارش سازه تاسیات در نطنز و اراک را گزارش نداد.” نیز آژانس در قطعنامه های متعاقب شورای حکام و گزارشات متعاقب دبیر کل چنین نقض در ارائه گزارش را اعلام نکرد.
اراک: در طی بازدید دبیر کل در اواخر فوریه 2003، ایران از دو تاسیسات در اراک رونمایی کرد. نک:
IAEA Director General’s report, 6 June 2003, op. cit., para.30.
یک کارخانه تولید آب سنگین در حال ساخت (اگر چه آژانس اذعان نموده بود که کارخانه تولید آب سنگین به مجب موافقت نامه پادمان لازم نبود اعلام شود- نک:
IAEA Director General’s report, 6 June 2003, op. cit., para.5.
و یک راکتور تحقیقاتی آب سنگین (IR-40) که قرار بود در سال 2004 افتتاح شود. آژانس هرگز اعلام نکرد که دو تاسیسات مربوطه به موقع اعلام نشده است.
. نک: پانویس 37.
. آژانس دو مساله را در اوایل سال 2004 کلیدی دانست. نک:
IAEA Director General’s report, 1 September 2004, GOV/2004/60, para.58.
وجود ذرات رادیواکتیو روی برخی تجهیزات مشخص وارد شده از سوی ایران؛ و (2) تلاش ایران برای واردات، ساخت و استفاده از سانتریفیوژ های مدل p-1 و p-2. نک:
IAEA Director General’s report, 15 November 2004, GOV/2004/83, para.108.
هر دو مساله را در نهایت خود آژانس حل و فصل کرد. برای نمونه نک:
IAEA Director General’s report, 15 November 2007, op. cit., para.41.
در آن موقع آژانس “مطالعات ادعایی” را یک راه حل کلیدی شناسایی نموده بود.
. IAEA Director General’s report, 31 May 2010, op. cit., para.40.
. آژانس نسبت به زمان گزارش تاسیسات هسته ای از سوی ایران معترض بوده است که مرتبط با اختلاف طرفین در قابل اعمال بودن نسخه کد 301 است. اما آژانس هر گز اعلام نکرده است که نقض زمان اعلام به معنای “عدم اجرا است”. برای جزئیات بیشترنک: پانویس 33 راجع به اختلافات پیرامون کد 30 1.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   خواجه نصیرالدین طوسی

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید