دانلود پایان نامه

فیلم هایی که بر اساس نمایشنامه های شکسپیر ساخته شده اند غالباً در مورد مسائل سیاسی و ملی خاص به اظهار نظر می پردازد. فیلم هنری پنجم ساخته لارنس اولیویه، اکران سال 1944، مُبلّغ اخلاق وطن پرستانه درخشانی بود و نیز کمک کارِ تلاشِ متفقین در جنگ.
هالیوود هم با بازی میل گیبسون در هملت و لئوناردو دی کاپریو در رومئو و ژولیت و حتی خلاقیت های هنریِ آل پاچینو در ریچارد سوّم، بارها وامدارِ شکسپیر گردید. تمامی این موارد برای صحنه تلویزیون هم صدق می کند.
سینمای شکسپیر جهانی است. نمایشنامه هایش به راحتی به فرهنگ های دیگر ترجمه می شوند. شاهد مثال، فیلم «رَن» از آکیرا کوروساوا که روایتی سامورایی وار از «شاه لیر» می باشد. وانگهی شاید این فقدانِ نظم اخلاقیِ جزمی است که تا بدین حد مطلب را منعطف می سازد. برای مثال در هند نیز سنت غنیِ شکسپیری وجود دارد. (همو،126).
شکسپیر به طرز شیوایی از رقص و آواز و موسیقی و نقاب در اجرای نمایشنامه هایش بهره گرفته و حتی در پیروی از پیشینیان مانند پلوتوس و پلوتارک، ابتکار و نوآوری به خرج داده است. (شاهین – قویمی،762:1383).
سر آخر می توان گفت که نمایشنامه های او از لحاظ تنوع موضوع، غنی بودن واژه ها، عبارات و مفاهیم، طرز تشریح وقایع، وحدت هدف و نتیجه کم نظیر می باشند، و اگر چه در هر نمایشنامه وقایع متعددی روی می دهد که برخی اصلی و برخی دیگر فرعی می باشند ولی این رشته های رنگارنگ به طرزی ماهرانه چنان به هم بافته شده اند که سادگی، پیوستگی و وحدت مطلب اصلی و اساسی را از بین نمی برند و از لطف و تناسب آن نمی کاهند. (پازارگادی،16:1373-15). درست به مانند آنچه که در داستان های شاهنامه شاهد آن هستیم. تو گویی فردوسی و شکسپیر در یک مکتب خانه درس خوانده و از محضر یک استاد بهره جسته اند و به وقت فراغت از تحصیل و مکتب خانه، هر یک مسیر خود را در پیش گرفته اند؛ یکی حماسه سرایی و دیگری درام نویسی را به منظور پیاده کردن آموزه های استاد و انجام دادن تکالیفی که بر گردنِ خود احساس می کرده اند، برگزیده اند.
1.2.1.3 حضور شکسپیر و مجموعه آثارش در میان فرهنگ و ادبیات ملل دیگر
دو مرد، کنار دریا، در یک صبحِ تابستانی، با یکدیگر صحبت می کنند. اوّلی مردی است مُسن و دیگری پسر اوست. مرد جوان از مرد مُسن می پرسد: ((پدر، نظرت در مورد این تبعید چیست؟)) و مرد مُسن پاسخ می دهد: ((مدت زیادی طول خواهد کشید.))
سکوت.
بعد از یک دقیقه یا همین حدود، مرد جوان می پرسد: ((پدر قصد داری چه کار بکنی؟)) پدر پاسخ می دهد: ((می خواهم اقیانوس را تماشا کنم)). بعد از دقیقه ای مرد مُسن به مرد جوان می گوید: ((و تو می خواهی چه کار کنی؟)) پسرش زمزمه می کند: ((می خواهم آثار شکسپیر را ترجمه کنم)).
البتّه، مرد مُسن، ویکتور هوگو بود، و پسرش یکی از اوّلین مترجمان فرانسوی شکسپیر شد. (براهیمی،49 :1375-48).
در طول عصر نئوکلاسی سیسم، ویلیام شکسپیر، حتی در وطن بومی خود با رفتاری ناشایست مواجه بود: درایدن در مقاله ای در باب شعر دراماتیک (1668)، بر علیه او صحبت نمود، و در همه چیز به خاطر عشق (1678) تلاش نمود از شکسپیر سبقت بگیرد. تامس رایمر در تراژدیِ آخرین عصر مورد نظر (1678)، زننده ترین کلمات را نثار شکسپیر نمود. (فردریش- هنری ملون،402:1388).
برخی از نویسندگان هم سنخِ او می پنداشتند که وی صرفاً یک شارلاتان است. رابرت گرین (92-1558) در رساله لطیفه ایِ به ارزش یک پشیزِ خود، که پس از مرگش در سال 1592 به چاپ رسید، حمله ای صریح ولو بدقواره به شکسپیر می کند: ((… کلاغی نوکیسه پیدا شده که با پرهای ما زیبا گشته است، که با قلب بی رحمِ خود در پوست بازیگری پنهان شده است. تصور می کند که قادر است به خوبی بهترین شما، شعری بی قافیه را گزافه گویی کند: و با اینکه آدم همه کاره و هیچ کاره مطلقی است به خیال خود تنها Shake-Scene (تکان دهنده تئاتر) در کشور است)). (گروم،31:1387).
جسورترین دشمنان شکسپیر، در چهره های گوناگون، او را به سُخره گرفته و اعلام کرده اند که او اگر چه احتمالاً شاعر بزرگی است، امّا دراماتیست خوبی نیست، و حتّی اگر دراماتیست خوبی باشد، از خلقِ تراژدی های کلاسیک با ارزشی چون آثار سوفوکل، اوریپید، کُرنی و ولتر که این هنر را به اوجِ خود رسانده اند ناتوان است. (فرهادپور، 158:1389). ستایش و تقدیر از شکسپیر در انگلستان، تنها با ((تماشاگر)) آدیسون (حدود سال1711)، ((مقاله ای در باب نبوغ و نوشته هایِ ویلیام شکسپیر)) اثر دنیس (1712)، چاپ مجموعه آثار شکسپیر توسط تئوبالد (1734)، ((زیبایی های آثار شکسپیر)) از داد (1725)، و ((حدس هایی درباره تصنیفِ اصل)) اثر بسیار مهم یانگ (1759)، آغاز شد.
تنها در قرن هیجدهم بود که شکسپیر را با نام خودش شناختند و ترجمه آثار او، همراه با خود او صورت گرفت. (فردریش – هنری ملون،403:1388-402). تا این زمان، حتّی آثار او را منتسب به فرانسیس بیکُن و کریستوفر مارلو می دانستند و خیلی ها بر این باور بودند که فردی با عنوان ویلیام شکسپیر وجود خارجی ندارد!پس از سال 1600، در هلند، اسکاندیناوی و آلمان، شکسپیر توسط کمدین های انگلیسی، بسیار شهرت پیدا نمود. تیتوس آندرنیکوس، هملت، و شاه لیر محبوبیت خاصی یافتند. (همو،403-402).
باردولاتری (واژه وضع شده توسط جُرج برنارد شاو)، یا شکسپیر دوستی یا شاعرپیشگی ، واژه ای است که در همه جا یافت می شود. شکسپیر در تیتر اوّل خبرها، در کارتون ها، بر پاکت های سیگار، در موسیقیِ پانک به چشم می خورد. همچنین شکسپیر بر روی تمبرهای پُستی و تی شرت ها و نشان های دکمه و حتی مشخصه هایی چون تصویر سه بُعدی بر روی برخی کارت های اعتباری دیده می شود. (گروم،127:1387).
رایحه دل انگیزِ شکوفه های معطّر نبوغ و استعداد شگرف ویلیام شکسپیر که ریشه هایش در انگلستان قرار داشت به مشامِ حسّاس و تیزبین ادیبان و صاحب نظران خوش ذوق سایر مناطق جهان نیز رسیده و آنها را سرمست و محسور خویش ساخته بود. در ادامه مطالب به برخی از این سرزمین ها که به نوبه خود سهم بزرگی در غنای ادبیات جهان داشته و در عین حال تأثیراتی از آثار شکسپیر پذیرفته اند، پرداخته می شود:
_« آلمان »:
ستایش ((لسینگ)) از شکسپیر در ((خلاصه ادبیات)) (حدود سال 1759)، شهرت دارد. او در نامه هفدهم، آثار خود را برتر از هر اثر فرانسوی (یا، البتّه گوتشدی) که تا آن زمان نوشته شده بود، دانست، و در ((امیلیا گالوتی)) (1772)، مایل بود شخصیت های بزرگ شکسپیر را با مفهوم آزادانه تر یونانی (و نه فرانسوی) کلاسی سیسم سوفوکل در هم آمیزد.
((گرشتن برگ)) این ستایش را در ((نامه هایی درباره عجایب ادبیات)) (حدود سال 1766) ادامه داد، و در تراژدی ((اوگولینو)) (1768)، فرم شکسپیری را با اندیشه دانته در هم آمیخت. در طول دوران ((استورم اَند استرس))، ((کلینگر)) از آثار شکسپیر تقلید نمود. ((لنز)) در ((یادداشت هایی درباره تئاتر)) (1744)، در مورد او بحث کرد. ((واگنر)) و ((برگر)) “مکبث” را ترجمه نمودند (به ترتیب در سال های 1779 و 1783)، و ، ((اِشِن بِرگ)) به خاطر منتشر نمودن اولین ترجمه کامل نمایشنامه های شکسپر (82-1775)، مورد توجه قرار گرفت. همچنین مقاله هردر درباره شکسپیر مورد استقبال قرار گرفت (1773).
بسیاری از آثار گوته یا درباره شکسپیر بود و یا از وی الهام می گرفت، و خلاصه آنکه علاقه مفرط به شکسپیر در آلمان به اوج خود رسید، و با “رابرِ” ((شیلر)) (1781) که انعکاس شاه لیر بود، ادامه یافت. شیلر به عنوان یک تجربه مفید، حتّی دست به ترجمه مکبث باروک شکسپیر به سبک کلاسیک آلمانی زد (1801).
شوق شدید نسبت به شکسپیر، حتی در رمانتی سیست های آلمانی، افزایش یافت: از جمله ستایش های زیاد برادرانِ اشلگل، ترجمه های عالی ((اشلگل – تیک))، از آثار شکسپیر که او را تبدیل به نویسنده کلاسیک آلمانی نمود (حدود سال 1797)، و تلاش های کلیست و گریل پارتسر برای تقلید از آثار او. همچنین ترجمه های افرادی نظیر ((فوس)) و دیگران، اقتباس های فراوان ((شری فوگل))، برای تئاتر برگ در وین (حدود سال 1840)، و افزایش علاقه شدید تیک نسبت به شکسپیر، و سایر نویسندگان الیزابتی، در ترجمه دو جلدی ((تئاتر کهن انگلستان)) (1811) وی مشخص بود. پرستش بت شکسپیر تا عصر رئالیسم ادامه یافت، و این زمانی بود که نمایشنامه نویسانی مانند ((هبل))، ((لودویگ))، و ((هاپتمان)) آثار او را مطالعه نموده و مورد ستایش قرار داده و از آنها تقلید کردند، و شاعرانی مانند بودن اشتدت، اروِگ، و هایزه آنها را ترجمه نمودند. در سال 1865 بنیاد شکسپیر در آلمان تأسیس شد، که تا به امروز، نمادی از قدرت شکسپیر در آلمان بوده است.
_« فرانسه »:
نام شکسپیر در فرانسه قرن هفدهم بندرت مطرح شد. تنها ((ولتر)) در نامه های فلسفی خود، با فروتنی و تواضع شروع به صحبت درباره او نمود، و از ((ژولیوس سزارِ)) وی در ((بروتوس)) (1731) و ((مرگ سزارِ)) (1736) خود، و از ((اتللو)) در ((زئیر)) (1732) اقتباس نمود.
سال ها بعد، هنگامی که شهرت شکسپیر در فرانسه، کم و بیش، افزایش یافت، به همّت افرادی مانند ماری وو، پره وو، و دیگران بود. اما ناگهان ولتر در ((تئاتر انگلیسی)) (1761) و جایی دیگر، به صورتی کاملاً عصبی و تندخو، زبان به محکومیت این «وحشیِ مست» گشود که، اینجا و آنجا، چند خط زیبا نوشته است که ((مانند جواهری که در توده ای از زباله پنهان باشد))، ظاهر شده است. ولتر تا روزِ مرگ خود، و آخرین سفر به پاریس، خطاب به آکادمی فرانسه، از ابراز تنفّر نسبت به این نمایشنامه نویس انگلیسی، دست نکشید.
در میان اوّلین ستایشگران شکسپیر می توان از لاپلاس و مرسیه نام برد. که اوّلی حدود سال 1745 تئاتر انگلیسی ولتر را در هشت جلد ترجمه، تحلیل و منتشر نمود. دوسیس، حتّی بهتر از لاپلاس و مرسیه، تردید یک فرانسوی متوسط را در هنگام مطالعه آثار شکسپیر، به تصویر کشید: ستایش از نمایشنامه های بزرگِ شکسپیر، و در عین حال تعجب از مشاهده آنهمه ناهنجاری های زشت. بدین ترتیب، دوسیس تلاش نمود تا شکسپیر را فرانسوی نماید، و او را برای ذائقه تبعیض آمیز فرانسوی، قابل قبول تر کند، و برخوردهایِ احساسی شدید آثار او را تبدیل به تصویرهای فرانسوی دوستانه ای نماید که بر اساس آداب و قواعد روی صحنه است (هملت 1769، رومئو و ژولیت 1772، مکبث 1783، اتللو 1792).
ترجمه بزرگ نمایشنامه های شکسپیر در بیست جلد، که در سال های 1776 تا 1782 تحت رهبری ((لوترنو)) انجام شد، و به لویی شانزدهم اهدا شد، و بار دیگر در سال 1821 توسط ((گیزو)) اصلاح و منتشر شد، بسیار حائز اهمیت بود. تأثیر نقد آلمانی شکسپیر و خصوصاً برادران اشلگل، موجب افزایش احترام نسبت به این نویسنده انگلیسی شد، و تا سال 1830، به نقطه اوجی رسید که قابل مقایسه با این وضع در آلمان بود.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   گروه همسالان

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید