دانلود پایان نامه

همچنین نک: ماده (ج)12 که مقرر می دارد: “شورای حکام عدم اجرا را به همه اعضا و به شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد گزارش خواهد کرد.”
همچنین نک: ماده (2)3 موافقت نامه حاکم بر روابط میان سازمان ملل متحد و آژانس بین المللی انرژی اتمی: “آژانس هر گونه عدم اجرا را به موجب مفاد ماده (ج)12 به شورای امنیت و مجمع عمومی گزارش خواهد کرد.”
. برای نمونه نک:
Varadarajan, Siddharth, “The Game Plan on Iran is Becoming Clearer,” Global Research, 2006, p.76.
همچنین نک:
Spies, Michael, “The Iranian Nuclear Dilemma: Referral to the UN Security Council?,” Lawyers’ Committee on Nuclear Policy, 2005, p.31.
. برای نمونه نک: موافقت نامه حاکم بر روابط میان سازمان ملل متحد و آژانس بین المللی انرژی اتمی، ماده (1)3 (“آژانس سازمان ملل متحد را از فعالیت های خود مطلع خواهد کرد.”) و ماده (1)6(“کاملترین و سریعترین ارتباط میان سازمان ملل متحد و آژانس در زمینه اطلاعات و اسناد خواهد بود.”)
. برخی نویسندگان بر این باورند که شورای امنیت ابزارهای بیشتری نسبت به فصل هفتم در اختیار دارد. در عوض می توان به موجب فصل 6 (حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات) به اقدامات کمتر مداخله گر انه مبادرت ورزید. برای نمونه نک:
Welsh, C. Steven, “UN Security Council Authorities Under UN Charter Chapter VII: IAEA and Iran,” Center for Defense Information, Washington D.C., 2006, p.63.
اما حتی نویسندگان فوق از ذکر این غافل می شوند که شورای امنیت در انتخاب میان فصل ششم و هفتم آزاد است، و نیز از این غافل می شوند که ابزارهای بسیار قویتری در همین فصل هفتم وجود دارد که شورای امنیت در صورت احراز تهدید علیه صلح می تواند از آنها استفاده کند (نک: گفتار دوم این مبحث)
. برخی استدلال کرده اند که گزارش آژانس به شورای امنیت در مورد رومانی و لیبی متمایز است چون آژانس این گزارش را تنها به “هدف اطلاع رسانی” به شورای امنیت ارائه داده است. برای نمونه نک (در مورد لیبی):
Goldschmidt, Pierre, “Safeguards Compliance: A Challenge for the IAEA and the UN Security Council,” Arms Control Today, 2010, P.69.
اما این نظر ناشی از یک فرضیه غلط است: اینکه آژانس صلاحیت تحدید و یا در غیر این صورت شکل دهی به اقدام شورای امنیت در پاسخ به گزارش آژانس را دارد. شورای امنیت در اتخاذ (یا عدم اتخاذ) هر اقدامی که به موجب منشور صلاحیت اتخاذ آن را دارد اختیار دارد، بدون توجه به اینکه آژانس اتخاذ اقدامی را مناسب یا غیر مناسب تشخیص دهد – حتی اگر آژانس در مجموع هیچ “گزارشی” نداده باشد.
. ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت. شورای حکام آژانس در 24 سپتامبر 2005 اعلام کرد که ایران موافقت نامه پادمان را “اجرا نمی کند” (GOV/2005/77)، و رسما در 4 فوریه 2006 پرونده هسته ای ایران را به شورای امنیت ارجاع داد (GOV/2006/14). اینکه شورای حکام در مورد ایران به نتیجه عدم اجرا رسیده بود صرفا بر پایه عدم شفاف سازی ادعایی آژانس پیش از اکتبر 2003 بود: “]شورای حکام[ به این نتیجه رسیده است که ایران تعهدات خود به موجب موافقت نامه پادمان که نیز در ]گزارش دبیر کل آژانس[ GOV/2003/75 ]10 نوامبر 2003[ انعکاس یافته است را اجرا نمی کند، ]و این مورد[ به موجب ماده (ج)12 اساسنامه آژانس یعنی عدم اجرا… .” نک:
GOV/2005/77, p.1.
شورای حکام آژانس اعلام نکرد که فعالیت های ایران به موجب معاهده NPT یا موافقت نامه پادمان غیرقانونی است – تنها اینکه ایران بایستی شفاف ساز ی می کرد. نک:
Bali, U. Asli, “The US and the Iranian Nuclear Impasse,” Middle East Report, Vol. 241, 2006.
حتی شورای حکام یا دبیر کل اعلام نکرده بودند که عدم شفاف سازی بعد از اکتبر 2003 ادامه یافته بود. برای نمونه دبیر کل آژانس در گزارش نوامبر 2003 خود به نقل از شورای حکام اذعان کرده بود که “عدم شفاف سازی ایران تا ماه گذشته ادامه داشت.” (با تاکید). نک:
GOV/2003/75, p.50.
گزارش دبیر کل بعدی آژانس هم همین بیان را داشت. برای نمونه نک گزارشات:
GOV/2004/83, 2004, p.10. and GOV/2005/67, 2005, p.42
قطعنامه های شورای حکام همین عبارات را در بر دارند. برای نمونه نک: GOV/2005/77 .
در پاراگراف (h) مقدمه این قطعنامه با اشاره به عدم شفاف سازی ایران تا اکتبر 2003 اعلام می شود که ایران تعهد خود به شفاف سازی را اجرا نمی کند. همچنین نک : پاراگراف (c) مقدمه قطعنامه 29 نوامبر 2004 شورای حکام آژانس (GOV/2004/90) “با استناد به ارزیابی دبیر کل اعلام می دارد که رویه ایران تا اکتبر 2003 مطابق تعهدات ایران به موجب موافقت نامه پادمان نبوده است.” اما علی رغم اینها نه شورای حکام و نه دبیر کل هرگز اعلام نکردند که برنامه هسته ای ایران بعد از اکتبر 2003 در راستای عدم اجرای موافقت نامه پادمان بوده است . برای نمونه اگر چه شورای آژانس در پاراگراف 5 GOV/2005/77 “از ایران می خواهد که به طور کامل تعهدات خود را اجرا کند،” اما در هیچ جایی و در هیچ قطعنامه ای اعلام نمی کند که برنامه هسته ای ایران بعد از اکتبر 2003 در راستای عدم اجرای موافقت نامه پادمان بوده است.
. برای نمونه نک: قطعنامه های 2006/1696، 2006/1718، 2009/1874، و 2010/1928 علیه برنامه تسلیحات هسته ای کره شمالی. شورای آژانس رسما عدم اجرای کره شمالی را 3 سال پیش از صدور اولین قطعنامه شورای امنیت علیه کره شمالی (GOV/2003/14) به شورای امنیت گزارش داد، اما در هیچکدام از قطعنامه های شورای امنیت حتی این اشاره نشد. حتی در قطعنامه 2004/1540 که نام کشوری را نیاورده بود اما واضح بود که علیه کره شمالی است هم اشاره ای به این گزارش نشد.
. نک : موافقت نامه حاکم بر روابط میان سازمان ملل متحد و آژانس بین المللی انرژی اتمی. همچنین نک: ماده3(ب-4)اساسنامه آژانس.
. نک:
Perkovich, George, “Definin Iran’s Nuclear Rights,” Carnegie Endowment for International Peace,WashingtonD.C.,2006,p.167.;andsoavailablefrom www.carnegieendowment.org/npp/publications/index. cfm?fa=view&id=18687.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   تحقیق با موضوع یافته های پژوهش

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید