استهلاک یعنی کاهش کیفیت، کمیت یا ارزشِ همیشگیِ یک دارایی به شکل موندگار. استهلاک ملاک دوومِ یک دارایی ثابته. واقعا انتظار میره با گذشت زمان، از کاراییِ داراییای ثابت که به طور همیشگی در کسب وکار استفاده می شه، کم کرده شه. این تعریف استهلاکه.

 

استهلاک آزمایشِ اندازه دوامه که محاسبه شده و در گزارش سود و زیانِ ماهانه یا هرساله ثبت می شه. هزینه داراییِ دلخواه منهای مقدار کل استهلاک، ارزش خالص اون دارایی رو در اختیارتون قرار می ده.

چرا از استهلاک استفاده می شه؟

ایده ی کلی استهلاک یعنی پخشِ هزینه دارایی دلخواه بر دوره «عمر مفیدی» که الان داره. اگه هزینه کامل دارایی، بر همون سالی که خریداری شده اِعمال شه، خرجِ اون سال به شکل نامتوازنی بالا میره، درحالی که سالای باقی مونده که بازم از اون دارایی استفاده میکردن، تحت اثر قرارنمی گیرن.

چیجوری داراییا مستهلک می شن؟

داراییا به دو دلیل اصلی مستهلک می شن:

  • استهلاک طبیعی: مثلا، هر خودرویی طبق مسافتی که پیموده، سایش لاستیکا و بقیه عوامل مربوط به استفاده از اون، ارزش خود رو از دست می ده.
  • کهنگی: داراییا وقتی با مدلای جدید جانشین می شن هم، ارزش خود رو از دست میدن. مثلا خودروی مدل پارسال ارزش کمتری داره، چون امسال مدل جدیدی به بازار اومده.

استهلاک چیجوری محاسبه می شه؟

استهلاک به این صورت محاسبه می شه: هزینه راحت ی دارایی دلخواه، منهای ارزش بازیافتنی، تقسیم بر سالای عمر مفید اون دارایی.

مثلا شرکت تجارت الکترونیک توژال یک پرینتر سه بُعدی به ارزش ۱۲ میلیون تومن خریداری می کنه و حدس می زنه که به مدت ۳ سال (عمر مفید اون پرینتر) از اون استفاده می کنن. ارزش این پرینتر به خاطر استهلاک هر سال کاهش پیدا میکنه و ارزش حدسیِ اون پس از سه سال حدود ۳۸۷۰۰۰۰ تومانه.

روشای استهلاک چه هستن؟

روشای استهلاک به کسب وکارها اجازه میدن، اجناس یا داراییایی رو که با گذشت زمان ارزش زیادی رو از دست میدن، کسر کنن.

واسه تعیین اختصاص هزینه داراییا در طول مدت استفاده شون در شرکت، چار روش هست. روشای استهلاک به نیاز کسب وکارها واسه تعیین ارزش ازدست رفته ی مشخصِ داراییای مشخصی در طول دوره زمانی یا طبق استفاده ی فیزیکی واقعی اشاره دارن. این اجازه اختصاص مؤثر هزینه ها رو در طول «عمر مفید» دارایی در دوره درست می ده.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   آمادگی هوازی

رابطه استهلاک و زمان چیه؟

هنگام تعیین ارزش طول عمر یک دارایی، استهلاک عامل مهمیه. سه روش از چار روش اصلیِ استهلاک طبق ی زمان هستن. چهارمی طبق ی مقدار استفاده ی فیزیکی از اون داراییه.

چار روش اصلی واسه تعیین استهلاک عبارت ان از:

۱. استهلاک خط مستقیم: آسونترین و عادی ترین روش استهلاک مورداستفاده، همین استهلاکه. این روش با کم شدن ارزش یک دارایی (قیمتی که وقتی شرکت دیگر به اون احتیاجی نداشت می تونه بفروشه) از قیمت اصلی خرید و بعد تقسیم اون بر تعداد کل سالایی که انتظار میره، دارایی مفیدی واسه شرکت باشه، محاسبه می شه. این روش باعث می شه همون مقدار استهلاک به طور برابر بر دوره عمر مفید دارایی پخش شه.

۲. استهلاک کاهش برابری: این روش مقدار استهلاکی رو که در طول زمان به وجود اومده تغییر می ده. این استهلاک واسه داراییایی خیلی خوبه که عموما بیشتر ارزش خود رو در سالای راحت از دست میدن، اما بعد از اون دچار استهلاک آهسته می شن. لوازم کامپیوتری نمونه خوب داراییایی هستن که از این روش بهره مند می گردن. این روش استهلاک «تشدیدی» حساب می شه.

۳. استهلاک کل ارقام سالا: روش تشدیدی دوم هم مقدار استهلاک بالاتری رو به سالای اولینِ دارایی اختصاص می ده و در طول زمان کاهش پیدا میکنه. این روش این جور تعیین می شه: اضافه کردنِ تعداد کل سالای عمر مفید موردانتظارِ دارایی و بعد هم تعیین سال الان که در اون بازهه.

۴. استهلاک واحدهای تولیدشده: تنها روشی که طبق زمان نیس، این روشه. این راه و روش مقدار فعالیتی رو به حساب میاره که دارایی واقعا تجربه می کنه. مثلا، در طول زمان استفاده ی زیاد، نسبت استهلاک بالاتر و در زمان استفاده ی کم یا بی استفادگی، نسبت استهلاک پایین تری رو به حساب میاره. این روش واسه داراییای مفیده که خیلی تحت اثر استفاده یا بازده فیزیکی هستن.



برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید