دانلود پایان نامه

آنچه از آن به مجاز واقعی یاد کردیم، محصول رشد فناوری‌های متنوعی است که ما را در فضایی‌ واقع‌نما از اطلاعات غرق می‌کنند. فناوری‌های دیجیتالی ارتباطات که در اینترنت تبلور یافته، تنها بخشی از این فضاست؛ سیستم‌های تصویرسازی دیجیتال، فناوری‌های زیست‌پزشکی جدید، هوش مصنوعی و… هم دست‌درکار ایجاد مجاز واقعی‌اند. اما برای آنکه شالوده سخن از هم گسسته نشود، خود را به تعریفی روشن از فضای مجازی محدود می‌کنیم. آنچه فضای مجازی می‌نامیم عبارت است از واقعیت‌های مجازی‌شده و مجازهای واقعی‌شده که در یک فضای همگون و یکپارچه رقومی به صورت دوطرفه قابل مبادله میان گیرندگان و دریافت‌کنندگان است. آنچه در این فضا جریان دارد، همه پدیده‌های فناورانه رسانه‌ای و ارتباطی را شامل می‌شود؛ رسانه‌های مکتوب، تلگراف و تلفن، رادیو و تلویزیون و ماهواره، تولیدات رایانه‌ای، قابلیت‌های کنش از دورِ رباتیک، هوش مصنوعی و… که در قالب فناوری‌های تولید و انتقال دیجیتالیِ یکپارچه قابل مبادله شده و در یک بستر شبکه‌ای، انبوه مخاطبان را در فرایندی دوسویه به یکدیگر مرتبط می‌کنند. اما از آنجا که در منابع مختلف از فضای مجازی به cyberspaceتعبیر شده است، لازم است گذری داشته باشیم به ریشه‌ها و پیشینه سایبراسپیس و سایبرنتیک.
نوربرت وینر ، بنیانگذار علم سایبرنتیک اظهار می‌دارد که این واژه را از واژه یونانی کوبرنیتس به معنای سکاندار، اقتباس کرده است و در تعریفی از سایبرنتیک، ارتباط و کنترل را با هم در یک رده می‌آورد (وینر، به نقل از دوران 1386: 37)… کیزا فضای سایبرنتیک را محیطی برساخته از اطلاعات نامرئی ـ اطلاعاتی که می‌تواند اشکال متفاوتی به خود بگیرد ــ تعریف می‌کند (دوران 1386: 37). دوران تعریفی سه‌جزئی را برای فضای سایبرنتیک پیشنهاد کرده است:
1. فضایی روانی ـ خیالی که در آن افکار، مجذوب توهمی رؤیاگونه می‌شود (با الهام از ویلیام گیبسون).
2. دنیای مفهومی تعاملات شبکه‌ای‌شده بین افراد و آفریده‌های معنوی و هر چیز همراه با چنین شبکه‌ها و تعاملاتی.
3. حالتی از اندیشه که توسط افراد در ارتباط، و به وسیله بازنمایی‌های دیجیتال زبان و تجربه حسی، به اشتراک گذاشته می‌شود. افرادی که به دلیل وجود زمان و مکان، از یکدیگر جدایند ولی به وسیله شبکه‌هایی از ابزار فیزیکی دسترسی، به یکدیگر متصل‌اند. (دوران 1386: 38)
در واقع، سایبرنتیک ملاحظات بازخوردی را وارد فرایندهای یکسویه کرد و شرایطی را فراهم آورد که فرستنده بتواند از واکنش گیرندگان آگاه شود و ارتباط را اصلاح کند. نظریه سایبرنتیک امروزه در قالب دانش کنترل، رباتیک و هوش مصنوعی گسترش یافته است. شبکه‌های تعاملی، مانند اینترنت، اساساً مبتنی بر فرایندهایی هستند که می‌توانند از راه دور فرستنده و گیرنده را تحت کنترل یکدیگر درآورند و نسبت به یکدیگر به واکنش هدفمند وادارند. این «کنش از دور»، با تجربه‌هایی همچون انجام عمل جراحی یا باغبانی از طریق شبکه و به کمک ربات‌هایی که به پایانه‌های شبکه متصلند، افق‌های جدیدی از سایبرنتیک را به روی ما گشوده است.
امکان «کنش از دور»، به شکلی که ما امروز با آن مواجهیم، تغییراتی بنیادین در تصور ما از فضا و زمان به وجود آورده و سازوکارهایی که در فضاهای مجازی کنش از دور (به‌ویژه اینترنت) برای ایجاد ارتباط شکل گرفته، اثراتی عمیق در تجربه ما از جهان گذاشته است. یکی از مهمترین ویژگی‌های فضای مجازی، افزوده شدن مفهوم دوسویگی به ارتباط بود: «در ابتدا ارتباط بر پایه فرایندهای یکسویه‌ای مبتنی بود که از بیرون آغاز و سازماندهی می‌شد. بعد تحت تأثیر نظریه سایبرنتیک، ملاحظات بازخوردی وارد گشت. لازم بود فرستنده از واکنش گیرندگان آگاه شود تا بتواند ارتباط را اصلاح کند. سپس مفهوم دوسویگی به ارتباط افزوده شد و تک‌گویی به گفت‌وگو بدل گردید بدین ترتیب، فناوری‌های جدید، الگوی خطابه ـ انتشار را به الگوی مبادله ـ تعامل بدل می‌کنند.» (ویندال و دیگران، به نقل از: دوران 1386: 43).

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   ادبیات جرم و جنایت « سیاه »
برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید