دانلود پایان نامه

–  بدعت بودن قمه زنی:

بدعت در دین، امر نکوهیده ای است که به هر نام و هدفی که باشد، سرانجام جز خسران و ضربه بر اصل و سیمای دین، حاصل دیگری ندارد، غالبا آنهایی که اقدام به بدعت گذاری در دین می کنند، کسانی هستند که از راه های معمول و متداول نتوانسته اند برای خود جایگاه مناسبی را در میان متدینان فراهم سازند و از طریق صحیح و سالم، قادر نبوده اند که در اعتلای مذهب گامی بردارند یا اینکه اشخاص غافل وجاهلی هستند که به گمان خود از این راه، می توانند خدمتی به دین و دین داران کنند. این دسته، مصداق بارز افرادی هستند که امام صادق- علیه السلام – در حدیثی آنها را چنین معرفی می کنند: «قطع ظهری اثنان، عالم متهتّک و جاهل متنسِّک»؛«دو نفر کمر مرا شکستند؛ عالم پرده در نابکار و نیز جاهل و نادانی که صرفا به ظاهر دستورات دین توجه می کند.»(محمدی ری شهری میزان الحکمه ،1382، 8/4003)

از این رو است که در روایات نیز با شدت خاصی با بدعت گذاری برخورد شده و بر برائت اسلام از بدعت گذاران تأکید فراوان شده است. پیامبرخدا – صلی الله علیه وآله وسلم – می فرمودند: «بدترین کارها آن است که نوپدید و بی سابقه باشد. بدانید هر بدعتی گمراهی است و هرگمراهی فرجامش آتش است.» (مجمع مدرسین و محققین، 1385،123)

حضرت علی- علیه السلام – نیز تقابل سنت و بدعت را چنین فرموده است: «هیچ بدعتی نهاده نشده مگر آن که بدان سبب سنتی ترک شد.از بدعتها بپرهیزید و راه روشن را در پیش گیرید، بهترین کارها آن است که پیشینه داشته باشد و بدترین آنها آن است که نو پدید و بی سابقه باشد.»(محمدی ری شهری، حکمت نامه پیامبر اعظم، 1385،1/453)

چنان که پیشتر گفتیم بدعت دارای دو معنای لغوی واصطلاحی می باشد. بدعت در معنای لغوی، به معنای ایجاد هر امر جدید و بی سابقه است. و در معنای اصطلاحی آن به معنای افزودن مسأله و حکمی نو و جدید به دین است که سابقه وزمینه دینی ندارد؛ مانند: حلال کردن حرامی و یا حرام کردن حلالی.

هر کدام از دو معنای بدعت بنابر اقتضائاتی حکم به حرمت آنها می گردد. قمه زنی نیز در هر دو معنی قرار گرفته و از این رو حکم به حرمت آن می گردد که در اینجا به توضیح بیشتر آن خواهیم پرداخت.

اما اثبات حرمت قمه زنی از جانب معنای لغوی بدعت به این صورت است که هرگاه فعل و امر جدیدی که جزء دین بودن آن ثابت نشده سبب وهن و تضعیف دین شود، به یقین انجام آن فعل حرام بوده و باید از انجام آن خودداری نمود. و همان طور که دانسته شد قمه زنی نیز از امور اختراعی می باشد که هیچ گونه سابقه ای در عصر ائمه -علیه السلام – و حتی قرون نزدیک به آن نداشته و از اختراعات مردم عوام در قرن های اخیر می باشد.

«قمه زنی و بلند کردن طبل و شیپور از ارتدوکس قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیه مردم برای پذیرفتن آنها آمادگی داشت، همچون برق درهمه جا دوید.»(مطهری،حماسه ی حسینی، 1358،145)

از طرفی چون این عمل موجب وهن و تضعیف مذهب نیز می شود؛ پس از این جهت حرام بوده و به خاطر حفظ مذهب باید از آن خودداری نمود.

«قمه زنی تحت نام معنای اصطلاحی بدعت نیز قرار می گیرد و به همین خاطر حکم به حرمت آن می گردد. بدین گونه که به طور کلی اگر شخصی عملی را که دلیلی بر وجوب یا استحباب آن نداریم به اعتقاد این که آن عمل واجب یا مستحب است، انجام دهد، به یقین انجام آن فعل با این نیت حرام می باشد. از این معنای بدعت گاهی به تشریع نیز یاد می شود.همان طور که می دانید تقریبا همه افراد قمه زن، این عمل را با این نیت که اعمال عبادی و مطلوب شارع است، انجام می دهند. در حالی که همان طور که از بحث های پیشین دانسته شد نه تنها هیچ دلیل شرعی و روایی را نمی توان یافت که در آن به گونه ای به این اعمال توصیه شده باشد بلکه چنین اعمالی قابل انطباق بر عمومات بحث استحباب عزاداری امام حسین-علیه السلام – نیز نبوده؛ حتی مغایر با اصل و فلسفه وجودی عزاداری نیز هستند.»( مجمع مدرسین و محققین،205،1385)

همه می دانیم سر رشته مجالس عزداری امام حسین– علیه السلام- به دست توده های مردم است وآنها میدان دار و صحنه گردان عاشورایند. مردم برای عزداری، شکل های گوناگونی آفریده اند

از جمله بر سینه زدن:«سینه زنی، زنجیر زنی، قفل زنی، تیغ زنی وقمه زنی. هیچ یک ازاین شکل های عزاداری را عالمان اسلامی به مردم القا نکردند، بلکه مردم جلو افتادند و شکل خاص به عزاداری دادند. النهایه این که فقها، برخی از صورتهای عزداری را جایز یا حرام دانستند.» (مجمع مدرسین ومحققین ،1385،251)

«ورود خرافات و تحریفات و بدعت ها به عاشورا و عزداری از جمله بدین علت است که مردم، میدان دار عزاداری گردیده و نقش آفرین شده اند درحسن نیت و صداقت عوام هیچ تردیدی نیست و هرکه در این تردید کند باید در صداقت خود تردیدکند. اما اینک سخن در حسن نیت علوم نیست، بلکه در ناآگاهی است و هیچ گاه حسن نیت جای آگاهی را نمی گیرد و این دو، جانشین ناپذیرند آن که عوام را آگاه می داند یا خود عوام زاده است و یا عوام فریب.»(مجمع مدرسین و محققین،251،1385)

«عوام هر چه را عجیب تر و غریب تر و گزافه تر و خرافه تر باشد، بیشتر دین می دانند ترازوی عقل مردم همواره در کار است و هر چیز دنیوی را با عقل توزین می کنند، الا دین را. به دین که می رسند، این ترازو را عاطل می نهند و بر باطل می روند. مردم می پندارند که سخن گفتن از عقل در عرصه دین توهین به دین است و به این جا که  می رسند،  عقل را تعطیل می کنند. عوام، نخستین مشتری خرافاتندو بلکه نخستین سفارش دهنده تولید خرافات.»(همان)

دورانت ها می گوید:

«توده های مردم خواهان دینی هستندکه از حیث معجزه و اسرار و اساطیر غنی باشد.»(دورانت ها،1368، 207)

هیچ گاه چگونگی احکام دین به دست مردم نیفتاده ومردم مشخص نکردند که چگونه نماز بخوانیم و روزه بگیریم و حج بگزاریم اما از آن جا الگوی خاصی برای مراسم عزاداری ترسیم نشد، میدان برای ایجاد سلیقه های گوناگون دربین مردم باز شد و آنها صورتهایی به عزاداری دادند که گاه آمیخته به خرافه و بدعت است.

عزاداری در همه جای دنیا و در میان همه اقوام ، زانوی غم در بغل گرفتن است و سیاه پوشیدن و گریستن و بی تابی کردن و احیانا بر سر و سینه زدن. عرف دنیا گواهی می دهد که عزاداری بدین گونه است؛ حتی بین مسلمانان. هیچ گاه کسی در مرگ عزیزترینش، چاقو بر نمی دارد و بر سر نمی زند.  یا قفل برگوشت بدنش  فرو  نمی کند و خود را در آتش نمی اندازد. آری، ممکن است چندان بی تابی کند که  صورتش را بخراشد و یا پیراهن وگریبان پاره کند و مویه کنان جیغ بزند و بی تابی فراوان نماید.

اما قمه بر سر زدن، تیغ بر پشت زدن، سوراخ کردن گوشت وقفل و وزنه آویزان کردن، در آتش رفتن، و مانند این ها، هر چند موجب ضرر به نفش نباشد و وهن دین تلقی نشود، اساسا عزاداری نیست. اگر در این مسائل به تعبیر فقها، عرف  معیار است، هیچ گاه عرف این ها را نشانه عزاداری نمی داند. شاهد این که هیچ کس در سوگ عزیزانش چنین نمی کند. معمولا با دو معیار می توان بر جایزبودن و عدم آن این اعمال پرداخته می شود: اول این که آیا موجب ضرر به نفس است یا نه، و دوم این که آیا موجب وهن دین است یا نه. اما با معیار سومی نیز می توان به سنجش این اعمال پرداخت و آن، این که آیا اعمال مزبور، عزاداری قلمداد می شود یا نه.

قمه زنی و اعمالی مانند آن حتی  اگر موجب ضرر به نفس و وهن دین  نباشد، اساسا مصداق عزاداری پیدا نمی کندو عرف آن را عزاداری نمی داند و در عزای هیچ عزیزی چنین مواردی مطرح نمی شود. پس اگر این اعمال هیچ اشکال شرعی ای نداشته باشد، این اشکال بر آن وارد است که مصداق عزاداری نیست. اولا باید ثابت شود که قمه زنی گونه ای از عزاداری است، وآنگاه از جایز یا عدم آن سخن گفت. بهترین دلیل بر این که عرف، قمه زنی را عزداری نمی داند این است که کسی در عزای عزیزش چنین نمی کند. ممکن است گفته شود که امام حسین- علیه السلام- از هر عزیزی، عزیزتر است و عزایش، سنگین تر. می گویم آری. و اضافه می کنم که چه نسبت خاک را با عالم پاک؟ اضافه می کنم که مرگ هیچ عزیزی را با مرگ خونبار آن حضرت قیاس نمی توان کرد. اگر در سوگ آن حضرت نه قمه بر سر، که دنیا را هم بر سر بکوبم باید فکرنمود که این کار، عزاداری است یا نه.

در لغتنامه دهخدا نیز در ذیل واژه  قمه آمده است: « قمه قداره کشیدن، کنایه از شرارت کردن.»

بدین علت در قوانین ایران حمل قمه جرم است. زیرا به عنوان یک سلاح سرد ازآن یادمی شود.

«فقهای ما درباره آلات لهو و آلات مشترک درعزاداری موشکافی می کنند و برخی در استفاده از طبل و سنج لیت و لعل می نمایند. این گونه ریز بینی ها باید باشد اما نه این که  وسیله درشتی چون قمه، که آلت شرارت بوده است نادیده گرفته شود. اگر استفاده از آلات لهو حرام است ، استفاده ازآلت شرارت حرام اندر حرام است.»(مجمع مدرسین و محققین،254،1385)

«عجیب این که هنگامی که بلند گو به مساجد راه یافت عده ای از اهل منبر، سخن گفتن در پشت آن را شبهه ناک می دانستند وآن را بوق شیطان و مزمار می نامیدند. اما همین اهل احتیاط به قمه زنی که رسیدند احتیاط را از دست دادند. سال ها پیش  از این عده ای برای عزاداری ، تیغ به زنجیر وصل می کردند و بر پشت خویش می زدند وخون جاری  می کردند هم چنین عده ای  قفل به گوشت های بدن خویش می زدند. شیعیان هند و پاکستان نیز آتش می افروختند و از آن عبور می کردند. به تدریج این اعمال منسوج شد، ولی قمه زنی بر جا ماند و هنوز برخی فقها آن را جایز، بلکه مستحب می دانند. حال آن که اگر قمه زنی جایز باشد، قفل زنی و تیغ زنی و هر عمل دیگری مانند این ها، جایز خواهد بود. زیرا همه این اعمال از یک سنخ است و فتوا به جواز هر یک  فتوا به جواز امثال آنهاست. مگر چه فرقی است میان قمه زنی و تیغ زنی؟ یا چه فرقی است میان سر را شکافتن و قفل در گوشت فرو بردن؟ بر این اعمال هر نامی که  نهاده شود،  نام عزاداری نمی توان گذاشت و آنها را مصداق عزاداری نمی توان دانست. نامی که بر این اعمال می توان نهاد، نمایش مذهبی است. البته نمایش نه به مفهوم هنری آن، و مذهبی نه به معنی آنچه در مذهب آمده است. نمایش مذهبی یعنی اعمالی که برای دیدن دیگران به نام مذهب انجام می شود این نمایش مذهبی اگر هم به هدف عزاداری باشد، مصداق آن نیست. مانند این که کسی به هدف عزاداری و برای این که عزادار بودنش را ثابت کند، سکوت پیشه سازد. این سکوت، هر چند به هدف عزاداری باشد، مصداق عزاداری شمرده نمی شود.»(مجمع مدرسین و محققین،254،1385)

3-4-1-  وهن و تضعیف مذهب:

مهمترین دلیلی که برای حرمت قمه زنی ذکر شده بحث وهن مذهب به بودن آن است.

وهن در لغت: « به معنای تضعیف و سست نمودن کسی یا چیزی است؛ و منظور از آن در اینجا این است که اگر دیگران این عمل را در عزاداری امام حسین – علیه السلام – ببینندمذهب شیعه را متهم به خشونت، توحش وخرافه گری می کنند،که درنتیجه منجر به تضعیف و وهن تشیع می گردد.»(مسائلی،1386،65) تاکنون درشبکه های تلویزیونی و رسانه های ضد اسلامی در جهان، با استناد به صحنه های قمه زنی که در برخی کشورهای دیگر از جمله هند، پاکستان و عراق هم معمول است تولیدات زیادی بر امام حسین-علیه السلام – و مسلمین بامعرفی چهره ای خشن و زشت از آنها، ساخته شده که نمونه آن فیلمی بود که چند سال پیش توسط بی بی سی، بنام شمشیر اسلام تهیه و پخش گردید؛ که درآن با استفاده از موضوعاتی چون قمه زنی، خشونت و نمادهای دینی تحریف شده سعی درمشوه نشان دادن دین اسلام و به خصوص بدبینی افکار عمومی نسبت به مصلح جهانی حضرت مهدی– عج الله تعالی فرجه الشریف – و حکومت ایشان داشتند.

«از آنجا که یاران کفر و ضلال، روی این مسائل جزئی که ربطی به دین ندارد، تکیه می کنند و در ممارسات و رفتار بر ما خرده می گیرند و به طور عام، دین را و به طور خاص، اسلام را زیر سوال می برند ما باید با این خرده گیری ها مواجه شده و تأکید کنیم که اینها ربطی به دین ندارد و اموری هستندکه از ناحیه عوامل شخصی واجتماعی و غیر آن، وارد دین شده اند در این صورت است که ما می توانیم با دور اندیشی و قدرت، در مقابل آنها بایستیم و فرصت را از آنها که دنبال آب گل آلود می گردند، سلب کنیم و همزمان به توضیح صورت حقیقی اسلام بپردازیم. تا هر مسلمانی آگاهی پیدا کند و نقاط ضعف را بداند و عناصر اصیل را بشناسد، تا بتواند بر اساس چنین معرفتی با تحدیدات روبرو شود.»(مسائلی،1386، 68)

3-4-2-  نماز نخوانند اما قمه بزنند:

بهره بردن دشمنان از انجام اعمال موهن و ضد فرهنگی مثل قمه زنی، استفاده از زنجیرهای تیغ دار و… در راه پیشبرد اهداف شوم و مقاصد ضد دینی خود، موضوعی است که خیلی کم به آن توجه شده است در این راستا دشمنان انقلاب و اسلام به ویژه مکتب نجات بخش شیعه با بهره برداری از اقدامات موهن و بدعت گذار دینی تفکرات و فقه عظیم شیعه رازیر سوال برده و از آن در برابر خواسته های نامشروع خویش به عنوان سپر استفاده می کنند وهر جا منافع آنان به خطر بیفتد از آن به عنوان  یک امر ضد حقوق بشری و تروریستی تبلیغ می کنند که می بایست دستگاههای فرهنگی متولی امر با تبلیغات و طلاب حوزه های علیمه که در ماههای تبلیغ به سراسر کشور اعزام می شوند نسبت به این موضوعات انحرافی واکنش نشان داده و مردم را نسبت به ترک بدعت ها امر و نهی کنند.

مقام معظم رهبری– مد ظله عالی– در جمع روحانیون استان کهگیلویه و بویر احمد در تاریخ 17/03/73 راجع به انحرافات و بدعت ها ی جدید بدون سند می فرمایند:

«بنده خیلی متاسفم که بگویم در این سه، چهارسال اخیر، برخی کارها در ارتباط با مراسم عزادازی ماه محرم دیده شده است که دست هایی غلط، آن را در جامعه ی ما ترویج کرده اند… قمه زدن نیز همین طور است. قمه زدن هم از کارهای خلاف است… قمه زدن، سنتی جعلی است. از اموری است که مربوط به دین نیست بلا شک، خدا هم از انجام آن راضی نیست… من حقیقتا هر چه فکر کردم ، دیدم نمی توانم این مطلب –قمه زدن- را که قطعا یک خلاف ویک بدعت است، به اطلاع مردم عزیزمان نرسانم این کار را نکنند. بنده راضی نیستم… امام حسین-علیه السلام – به این معنا راضی نیست… من نمی دانم کدام سلیقه هایی و از کجا این بدعت های عجیب و خلاف را وارد جامعه اسلامی و انقلابی ما می کنند؟!… نکنداین هم این کار دشمن باشد؟! اینها را به مردم بگویید و ذهن ها را روشن کنید… من باید این حرف را بزنم. بنده مسوولیتم  بیشتر از دیگران است البته آقایان هم باید این حرف را بزنند. شما آقایان هم باید این حرف را بگویید. امام بزرگوار، خط شکنی بودکه هر جا انحرافی در نکته ای مشاهده می کرد، با کمال قدرت و بدون هیچ ملاحظه ای، بیان می فرمود. اگر این بدعتها و خلاف ها در زمان آن بزرگوار می بود یا به این رواج می رسید بلا شک می گفت.» (مسائلی،1386، 68)

لازم به ذکر است در ادامه بحث قمه زنی اشاره ای به سخنان و فتواهای علمای مکتب تشیع خواهیم داشت. به نظرنگارنده دربررسی های به عمل آمده آنچه مد نظر دشمنان قسم خورده اسلام ناب محمدی می باشد کم رنگ کردن، تاثیر گذاشتن بر ضعف ایمانی جوانان مسلمان و پشیگیری ازگسترش فرهنگ اسلامی است و این کار یکی از اهداف و نیرنگهای این دشمنان است آنان سعی دارند دست به هر کاری بزنند تاضمن تقرفه در بین مسلمین چهره رئوف  شیعیان را به جهانیان خشن نمایش دهند ودر ادامه با این اقدامات نسبت به بسط و گسترش مکتب شیعی در سراسر گیتی جلوگیری نمایندآنان به این کارهای خرافه و بدعت آمیز با تشویق افراد ساده لوح و جاهل در بین مردم و اجیر کردن آنان اعتقادات عامه را مد نظر قرار داده و با دستاویز کردن اعتقادات مردم سعی دارند از این راه و سست نمودن به اهداف خویش برسند.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه کارشناسی ارشد- قسمت 30

3-4-3- تبعت منفی و عوارض بهداشتی:

قمه زنی و تیغ زنی و امثال اینها درمراسمات به ویژه درمراسمات عزاداری سالار شهیدان بهداشت فردی و اجتماعی همه را به خطر می اندازد و به عقیده افراد باسواد ممکن است این کار باعث ایجاد خونریزی شدید تا حد مرگ عفونت های موضعی و قطعی عروق حیاتی و اعصاب وروان فرد قمه زن شود وهمچنین باعث نشر بیماری های خونی و عفونی مثل هپاتیت و آنفلونزا و… می گردد.از آن جایی که پوست سر دارای گردش خون منظم و بسیار خوبی است یک برش و جراحت ریز می تواند خونریزی فراوانی درپی داشته باشد.

به نظرنگارنده برخی از کشورهای دشمن مسلمانان بویژه شیعه جهت ترویج بدعت قمه زنی در بین مردم ایران اقدام به تهیه و تقدیم انواع قمه ها به هیات های عزاداری می نمایند تا خودشان را مورد ضرب و جرح قرار دهند، وازآنها جهت بهره برداری سیاسی و عدم مشروعیت وعدم رعایت حقوق شهروندی و بیان متفاوتی از جامعه اسلامی خشن وترویج ترور و تروریستی را برای جهانیان ترسیم نماید.

« قمه زنی خطر ابتلا به بیماریهای عفونت از سر و جمجمه را در پی داشته وممکن است خطرات وبیماری های مننژیت، احتمال کزاز در بین نوجوانان عزادار و انتقال ویروس خطرناک ایدز را همراه داشته باشد. و در ادامه عفونت های پوستی ممکن است این عفونت های سخت به استخوان فرد قمه زن نیز سرایت کند و کانون های چرکی مثل آبسه را تشدید نماید. هم چنین شکستگی استخوانهای سر و جمجمه و انواع فرورفتگی و پارگی باعث اختلال در دستگاه اعصاب و مغز فرد می شود. بنابراین قمه زنی دربین کودکان و نوجوانان می تواند تعادل روحی روانی و امنیت مردم و  افرادحساس جامعه را نیز برهم زند و مزاحمت هایی برای نوامیس ایجاد کرد .زدن قمه در روحیه افراد از جمله کسانی که شاهد این کار هستند مثل کودکان تاثیرات زیان باری برروحیه آنان وارد خواهد کرد .برخی از اطفال و کودکان حتی نوجوانان با دیدن این صحنه های موهن دچار ترس و اضطراب شده و موجب اختلالات گوارشی و حتی خواب می شود حال اگر کودک و یا نوجوانی در حین انجام مراسم قمه زنی توسط قمه زنها به این مسئله به عنوان یک کار فرهنگی و مذهبی بنگرد ممکن است از دین و مذهب گریزان شود وضربات جبران ناپذیری بر چهره مظلوم مکتب شیعی زند».( مسائلی،1386،73)

متاسفانه برخی افراد ساده لوح قمه زنی را با توجه به مخالفت های علما و افراد تحصیل کرده دارای رنگ مذهبی یا شبه مذهب قلمداد می کنند و به آن به عنوان یک پدیده وجریان نوبه قصد قربت به آن می نگرد همان گونه که پیشتر به آن اشاره شد قمه زنی بر روی فرد و اجتماع به عنوان  بدعتی جدید در دین و مذهب نه تنها تاثیر منفی شدید می گذارد بلکه باعث سوء استفاده دشمنان دین و مذهب می شود. افراد قمه زن هم به خود آسیب می زنند هم به دین و اجتماع. به نظرنگارنده، پیشنهاد می گردد افراد قمه زن به جای انجام این فعل حرام با مراجعه به بانک انتقال خون با اهدای خون خویش نیاز نیازمندان را برآورده کرده تا ضمن انجام این عمل خداپسندانه و مستحب رضایت خداوند سبحان را رقم زنند.

3-4-4-  آسانی دین:

با عنایت به دقت وتوجه ویژه دین مبین اسلام در می یابیم که اساس و پایه ی دین بر سهولت و آسانی و جلوگیری از هرگونه آزار و اذیت برای هر فرد مکلف بناگذاشته شده است. با کمی تامل و انصاف وتحقیق در امور قرآنی از چارچوب کلی حاکم فقط بر موضوعات دینی سخن به میان آورده است. می بینیم که آیات و روایات متعددی بر سهولت و ساده گیری دین سخن گفته اند و سخت گیری در دین توسط خداوند متعال و بزرگان نفی شده است. برای نمونه برخی ازآیات و روایات را جهت پاسخگویی به یاوه گویان قمه زن که راه سخت را جهت خود سازی و فراهم نمودن رضای خدا و اولیای او در پیش گرفته اند ذکر می کنم:

1 .«وَجَاهِدُواْ فىِ اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَئکُمْ وَ مَاجَعَلَ عَلَیْکمُ‏ْ فىِ الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ  مِّلَّهَ أَبِیکُمْ إِبْرَاهِیمَ هُوَ سَمَّائکُمُ الْمُسْلِمِینَ مِن قَبْلُ وَ فىِ هَذَا لِیَکُونَ الرَّسُولُ شَهِیدًا عَلَیْکمُ‏ْ وَ تَکُونُواْ شهَدَاءَ عَلىَ النَّاسِ فَأَقِیمُواْ الصَّلَوهَ وَ ءَاتُواْ الزَّکَوهَ وَ اعْتَصِمُواْ بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاکمُ‏ْ فَنِعْمَ الْمَوْلىَ‏ وَ نِعْمَ النَّصِیر»=و حق جهاد در راه او را (با دشمنان دین و با نفس امّاره) به جاى آرید (و در طلب رضاى او به قدر طاقت بکوشید) او شما را برگزیده (و به دین خود سرافراز کرده) و در مقام تکلیف بر شما مشقت و رنج ننهاده (و این آیین اسلام) مانند آیین پدر شما ابراهیم (خلیل است)، او (خدا) شما امت را پیش از این (در صحف او) و در این قرآن مسلمان نامیده تا این رسول بر شما و شما بر سایر خلق گواه (خداپرستى) باشید، پس نماز به پا دارید و زکات بدهید و به خدا (و کتاب او) متوسل شوید، که او مولى (و پادشاه و نگهبان و حافظ و ناصر) شماست و نیکو مولى و نیکو ناصرى است. ( 78/ حج)

  1. «شهَرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَ بَیِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى‏ وَ الْفُرْقَانِ فَمَن شَهِدَ مِنکُمُ الشهَّرَ فَلْیَصُمْهُ وَ مَن کَانَ مَرِیضًا أَوْ عَلىَ‏ سَفَرٍ فَعِدَّهٌ مِّنْ أَیَّامٍ أُخَرَ یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَ لَا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُکْمِلُواْ الْعِدَّهَ وَ لِتُکَبرُّواْ اللَّهَ عَلىَ‏ مَا هَدَاکُمْ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُون»=ماه رمضان ماهى است که قرآن در آن نازل شده براى هدایت بشر و براى راهنمایى و امتیاز حق از باطل، پس هر که دریابد ماه رمضان را باید آن را روزه بدارد، و هر که ناخوش یا در سفر باشد (به شماره آنچه روزه خورده است) از ماهاى دیگر روزه دارد، که خداوند براى شما حکم را آسان خواسته و تکلیف را مشکل نگرفته، و خواسته تا اینکه عدد روزه را تکمیل کرده و خدا را به عظمت یاد کنید که شما را هدایت فرمود، باشد که (از این نعمت بزرگ) سپاسگزار شوید.( 185/ بقره)

3 . «یُرِیدُ اللَّهُ أَن یخَفِّفَ عَنکُمْ وَخُلِقَ الْانسَنُ ضَعِیفًا»= خدا مى‏خواهد کار بر شما آسان کند، که انسان ضعیف خلق شده است.( 28/ نساء).

در ادامه پیامبر گرامی اسلام می فرماید:

1 . «ای مردم !همانا دین خدا آسان است.»(محمدی ری شهری،میزان الحکمه،1382، 2/951)

2 . «در اسلام ضرر و زیان رساندن به خود و دیگری ممنوع است ،زیرا اسلام بر خیر مسلمانان می افزاید و شری به او نمی رساند.»(حر عاملی،1367، 26/14)

پس با توجه به آیات و روایات فوق به این نتیجه می رسیم که هیچ سختی در دین رواج ندارد و دین اسلام در همه حال شرایطرا برای همه افراد تحت هر شرایطی آسان و هدف مند دانسته است. پس بر اساس مبانی دینی هدف توجیه گران وسیله و ابزار نیست وتنها با استفاده از روش ها و ابزار های موجود و مشروع است که اقامه مجالس ومراسمات عزاداری عبادت شمرده می شود و این محافل را به اهداف بی نظیرکربلا و نهضت آن نزدیک می کند. اعمال قمه زنی نه تنها عبادت محسوب نمی شود بلکه از گناهان به حساب می آید. پس برابر تحقیقات و بررسی های به عمل آمده مشخص می گرددکه بکار بردن انواع شمشیر و قمه و زنجیرهای تیغ دار و… در مراسمات و عزاداری های ائمه – علیه السلام – حرام قطعی بوده است که اکثر علمای شیعه بر حرام بودن آن در هر مقطع زمانی فتوا داده اند.

3-5-  پاسخ به شبهات قمه زنی:

3-5-1- تعیین موضوعات مطابق با شأن فقیه و مجتهد نیست:

«یکی دیگر از شبهاتی که مدعیان قمه زنی مطرح می کنند این است که فقط بیان حکم در شان مجتهد وفقیه نمی باشد و باید اصل حکم راصادر نمایید و مکلف خود موضوع را تشخیص می دهد اما در برداشت های مختلف اثبات کردیم که عمل قمه زنی بدعت وموجب وهن مذهب می باشد لذا در جواب این کوته فکران باید گفت موضوعات فقهی دو دسته اند که یک دسته احتیاج به نظر مجتهد ندارد و با مشخصات ظاهری پی به خوب یا بد بودن آن می بریم، مثل تشخیص آب از شراب اما دسته دیگری وجود داردکه مکلف به تنهایی قادر به استنباط و دریافت موضوعات آن نمی شود و می بایست به مجتهد یا فقیه مراجعه نمود در غیر این صورت بسیاری از اعمال موجب وهن مذهب می شود و تشخیص آن کار هر کسی نیست. لذا تشخیص موضوعات عامه چه آنهایی که به ممالک اسلامی سود برساند وچه آنهایی که ضرر بزنند برپیکره دین ومذهب بر عهده فقیه وحاکم اسلامی است و این تصمیمات موجب جلوگیری از وهن واقدامات خود سرانه مثل قمه زنی میشود.»(مسائلی،1386،100)

3-5-2-  جایز بودن اعمال قمه زنی در گذشته:

درهر شرایطی که از مدعیان بدعت قمه زنی می گویند قمه زنی فعلی حرام می باشد وموجب وهن مذهب می شود و باید از آن دوری کرد آنها در جواب می گویند این کار در گذشته وجود داشته و کسی مخالف آن نبوده است که در این جا ضرورت دارد به سخنان مفسر قرآن کریم در این باره اشاره کنم که می فرماید:

« … مراجع در قدیم گفتند که قمه زدن جایز است …مراجع قدیم اجازه دادند ، ولی شما می دانید تلویزیون اروپا دوازده بار قمه زدن ایرانی ها را نشان داده و بعد یک دکتر روانشناس آن جا نشسته گفته شیعه ها یک مرضی دارند نظیر خودکشی، خود آزاری، خود آزار، خودشان را آزار می دهند، خودزنی، خودشان را می زنند، شیعه ها یک مرضی روانی دارندبه نام خود آزاری، ببینید، هی قمه زدن شما را نشان داده و این روانشناس هم نشسته تحلیل چپکی کرده و اروپا به ریش شیعه خندیده. شما این جور سوال کن ای مراجع تقلید اجازه می دهید جوری عزاداری کنم که اروپا به شیعه بخندد؟ هیچ مرجعی اجازه نمی دهد. سوال شماچپکی است. سوال کردی آی مرجع تقلید اجازه می دهی چند قطره خون؟ می گوید جایز است. شما بگو اجازه می دهی جوری عزاداری کنم که اروپا به شیعه بخندد؟هیچ مرجعی اجازه نمیدهد.»(مسائلی،1386،105)

از این رو فتنه انگیزی و اقدامات متحجرانه و جاهلان خشک اندیش بابهره گیری از احساسات مذهبی و اعتقادی عامه مردم همراه با اظهار نظر های مخالف با فضای جهل آمیز یک جامعه دینی و مسلمان نوعی خودکشی و بد نامی به حساب می آید لذا تسلیم این خواسته های جهل آمیز جامعه ی عوام و نداشتن برنامه ی خاص وموضوع هدف مند در چنین جوَ حاکم باعث کم رنگ شدن اصول و مبانی اعتقادی و ارزشها و باورهای دینی، تحریف و تغییر مفاهیم و سر انجام رواج و شیوع خرافات و انحرافات و بدعت های نوین و همچنین فاصله گرفتن از دین و معارف ناب آن می شود البته کسانی که در دین پیرو انحرافات، خرافات و بدعت می باشند افراد کم اعتقاد و سبک مغز هستند که به فرجام کار نمی اندیشند وبه مسایل دینی پایبند نیستند ومطابق هوی وهوس خویش دست به این کارهای سخیف و ناپسند می زنند.جالب تر این که در مسائل دینی خود را صاحب نظر می دانند وچنان روبه توجیهات غلط و تعصبی می آورندکه گویی دردریای لا منتهای علم وعرفان خدایی غرق شده اند.

3-5-3- مسخره کردن دیگران  موجب حرمت اعمال نمی شود:

یکی دیگر از ایراداتی که می توان بر قمه زنان وارد کرد این است که قمه زنان ادعا دارند کسانی که جرأت استفاده از قمه را ندارند واین عمل را مورد سخره قرار دهند نظر آنان برای حرام بودن شرط نیست به این معنا که انجام مسائل دینی ولو بدعت آمیز اگر مورد سخره ی دشمنان دینی و غیر مسلمین نیز واقع شود باعث تحریم حکم و موضوع نمی شود.زیرا آنان حجاب زنان ودختران مسلمان را نوعی محدودیت و باعث مسخره گی میدانند.لازم است در پاسخ به این شبهه به نکات زیز توجه کنیم:

الف. «چنانچه قبلادر بحث های گذشته تذکر دادیم قمه زنی ذاتا با مفاهیم دینی مغایرت دارد به عبارت دیگر قمه زنی از نظر شرعی حرام قطعی است.

ب. بین مسخره کردن اصل اسلام یعنی واجبات و محرمات با تمسخر امور مباح و فردی تفاوت زیادی است. در انجام واجبات و ترک محرمات چون از برنامه های اصلی و اعتقادی دین است می بایست محکم در موضع خود اعلام نظر کنیم و بر عقیده خویش تاکید ورزیم ودر صورت نیاز آنها را امر و نهی کنیم و در غیر این صورت با تمسخر کنندگان با شدت برخورد نماییم چنانچه در امور مباح این جور نیست.

پ. موضوع وهن بودن قمه زنی تنها به مسخرکنندگی اهل کتاب و کفار ختم نمی شود بلکه تاثیرات سوئی که قمه زنی بر اعتقادات و افکار افراد اعم از مسلمانان و غیر مسلمانان، می گذارد را شامل می شود مثلا آسیب رسانیدن به بدن را هیچ مکتبی توصیه نمی کند.

ت. در پایان هر شخص مسلمان اعم از زن و مرد می بایست از ارزشهای دین اسلام حمایت کند در غیر این صورت دشمنان دین با ایجاد انحرافات و بد عت های نوین دردین باعث اختلاف و شکاف در دین شده و در نهایتا منجر به سست شدن اعتقادات مردم می شود.» (مسائلی،1386،107)

3-5-4- قمه زنی نوعی حجامت است:

برخی از دلائل منحرفین و قائل به قمه زنی را بیان کردیم لیکن با توجه به اینکه دردین حجامت امری مستحب می باشد اعلام داشته اند که قمه زنی نوعی حجامت است و چون حجامت حرام نمی باشد قمه زنی حرام نیست وبا این شبهه قصد پاسخگویی به سوالات خویش و جامعه را دارنددر پاسخ باید گفت بین حجامت و قمه زنی تفاوت بسیاری وجود دارد در حجامت معمولا فرد فاعل دارای تخصص و تجربه می باشد و با استفاده از ابزارهای پزشکی اقدام به این کار می کنند وبا تجربه خود با مکش خون در زیر قسمتی از پوست با تیغ خراشی کوچک ایجاد کرده و سپس خون خارج شده و بعد از چند ساعت بعد ازحجامت زخم شروع به خوب شدن می کند ولی زخم هایی که بر اثر قمه زنی بوجود می آید معولا با بخیه و مداوا خوب می شود و درکوچکترین سهل انگاری ممکن است خونریزی و یا عفونت کند که در این صورت عوارض زیادی خواهد داشت .اگر هدف افراد ار قمه زنی حجامت است لزومی ندارد که با دیوانگی در ملا عام و آن هم در مراسمات عزاداری بهترین بندگان خدا این کار که در شان هیچ کس نیست انجام پذیرد. پس اگر قمه زنی را به عنوان یک نوع حجامت بپذیریم اصلی ترین دلیل حرمت آن یعنی وهن مذهب بودن آن همچنان به قوت خویش باقی می ماند زیرا این عمل باعث چهرهای خشن و خشونت طلب از دین به جا می گذارد و دشمنان دین از آن بهره برداری بد می کنند. پس با این حال به نتیجه می رسیم که قمه زدن با جحامت فرق بسیاری دارد ونمی توان آنها را با هم مقایسه کرد. زیرا دشمنان دین در این مراسمات با اجیر کردن وافرادی ساده لوح و سست عقیده وبرنامه ریزی قصد دارند با اضافه کردن و یا حفظ رسومات غلطی همانند قمه زنی که با عقاید شیعیان منافات و در تضاد است با حمایت های مالی بنیان شیعه را سست و لزران کنند و مسائل انحرافی در آن به وجود آورند. جهت مطالعه بیشتر می توان در این خصوص به کتاب چکامه هایی در شیوه عزاداری سید احمد خاتمی مراجعه کرد.

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید