• راه نامه سی ام آر، از جمله اسناد غیرقابل انتقال می باشد.
  • قرارداد حمل با تنظیم راه نامه سی ام آر، تایید خواهد شد و با قبول مفاد آن، سایر شروط مغایر با کنوانسیون باطل است.
  • با صدور راه نامه سی ام آر، هرگونه قرارداد حمل و نقل جاده ای تابع مقررات این کنوانسیون بوده و سایر شرایط مغایر که احتمالا مورد توافق صاحبان کالا و حمل کننده هم باشد باطل است.
  • ۲) کنوانسیون TIR [۱۵]
    این کنوانسیون برای ایجاد تسهیلات در رابطه با تشریفات گمرکی کامیون های حامل کالا که در جاده های بین المللی تردد و از گمرکات کشورهای ثالث عبور می کند تدوین و به مرحله اجرا درآمده است بدین ترتیب که این کامیون ها از انجام تشریفات گمرکی در کشورهای مسیر معاف بوده و فقط به بازرسی اجمالی از وضیعت ظاهری و سالم بودن پلمپ ها اکتفا می شود.
    در این کنوانسیون ضوابطی جهت کامیون هایی که تحت شرایط تیر کالا جابجا می کنند وضع شده است و استانداردهایی برای آن ها در نظر گرفته شده است. مؤسسات حمل و نقل بین المللی با در اختیار داشتن کامیون های مورد بحث اقدام بخرید دفترچه هایی به نام کارنه تر می کنند که توسط IRU [۱۶]صادر می گردد. اتاق های بازرگانی کشورها به نمایندگی از طرف IRU مسئولیت حسن اجرای این کنوانسیون را دارا می باشند و در قبال گمرک کشورها بابت حقوق و عوارض گمرکی ضامن می باشند.
    کنوانسیون های تیر در سال ۱۹۵۹ میلادی تشکیل شده است. کشور ما در سال ۱۳۴۹ به این کنوانسیون ملحق گردید. در مقررات کنوانسیون، در سال ۱۹۷۵ تغییراتی داده شد که این تغییرات در سال ۱۳۶۳ با تصویب مجلس شورای اسلامی در ایران نیز مورد عمل قرار گرفت.
    ۳) فیاتا FIATA
    این سازمان در سال ۱۹۲۶ میلادی در شهر وین به وجود آمد و هم اکنون دارای ۶۷ سندیکا و بیش از ۱۶۰۰ عضو منفرد در ۱۲۲ کشور جهان می باشد. این سازمان برای اولین بار مقررات بارنامه فیاتا را در سال ۱۹۷۱ تدوین کرد که در سال ۱۹۷۸ به تصویب اتاق بازرگانی بین المللی رسیده است. در سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۷ اصلاحاتی در آن صورت گرفت که مورد تایید اتاق بازرگانی بین المللی قرار گرفته است. سازمان فیاتا به عنوان عامل حمل و نقل مرکب اسناد دیگری به غیر از بارنامه حمل مرکب فیاتا FBL صادر نموده که به شرح زیر است :

    • گواهی رسید فیاتا FCR [۱۷]این گواهی به عامل حمل و نقل امکان می دهد که سند مخصوص را به عنوان اعلامیه رسمی که به موجب آن مسئولیت کالا را به عهده می گیرد برای فرستنده کالا صادر نماید. پس از تسلیم گواهی رسید فیاتا به خریدار فروشنده به هیچ وجه حق واگذاری کالای تحویل شده به کارگزار را به دیگری ندارد.

    گواهی حمل فیاتا FCT [۱۸] کارگزار با صدور این سند تایید می کند که مسئولیت ارسال و تحویل محموله مشخصی را براساس دستورات دریافتی از فرستنده کالا به عهده گرفته متعهد می گردد که کالا را در مقصد توسط نماینده منتخب خود تحویل نماید.

    • رسید انبار فیاتا FWR [۱۹]سندی است جهت استفاده عملیات انبارداری کارگزار و عمدتا برای استفاده در داخل کشور بکار می رود.

    ۴) کنوانسیون کوتیف COTIF
    مربوط به حمل و نقل بین المللی با راه آهن است که به منظور استقرار مقررات حقوقی یکنواخت مربوط به حمل مسافر و بار همراه وی و کالا با راه آهن به وجود آمده است.
    دولت ایران از تاریخ اول اکتبر ۱۹۸۵ میلادی، مقررات کنوانسیون کوتیف را به مرحله اجرا درآورده است.
    مقاوله نامه کوتیف اجرای مقررات یکنواخت در حمل کالا به وسیله راه آهن را الزامی دانسته است :

    1. مقررات یکنواخت حمل مسافر و بار همراه RU/CIV
    2. مقررات یکنواخت حمل کالا RU/CIM

    برمبنای کنوانسیون مقررات یکنواخت حمل کالا راه آهن ملزم است با رعایت شرایط این کنوانسیون کلیه کالا را با واگن دربست حمل نماید به شرطی که :

    1. فرستنده مقررات یکنواخت، مقررات تکمیلی و مقررات تعرفه ای را رعایت کند .
    2. امکانات حمل باتوجه به پرسنل و وسایل معمولی حمل و نقل فراهم باشد .
    3. حمل و نقل به علت پیش آمدهایی که اجتناب از وقوع آن ها مربوط به راه آهن نیست متوقف نشود .
    4. راه آهن موظف نیست کالایی که بارگیری تخلیه یا واگن به واگن نمودن آن نیاز به بکار بردن وسایل مخصوصی است قبول نماید . مگر آن که ایستگاه های مربوطه این وسایل را در اختیار داشته باشند .

    ۲-۶) بارنامه ( B/L ) ( BILL OF LADING )
    تاریخچه بارنامه با حمل دریایی شروع می شود. گرچه حمل با کشتی دارای قدمتی دیرینه است و به بیش از هزاران سال می رسد ولی تاریخ دقیق استفاده از بارنامه به درستی معلوم نیست. ابتدا مرسوم بود که صاحب کالا خود به همراه کالا تا مقصد برود یا نماینده خود را همراه کالا اعزام کند تا کالا را در مقصد تحویل خریدار یا خریداران دهد. اما این روش پس از چندی به دلیل افزایش حجم کالاها و تعداد افراد مورد نیاز جهت اعزام به مقاصد مختلف و مشکلاتی که در پی داشت بتدریج منسوخ گردید. سپس روش دیگری مورد عمل قرار گرفت. بدین ترتیب که صاحب کشتی در مقابل دریافت کالا رسیدی به فرستنده کالا تسلیم می نمود و خود نیز در پایان سفر و زمان تحویل کالا رسیدی از گیرنده کالا دریافت می کرد. این روش به مرور به روش فعلی صدور و استفاده از بارنامه تبدیل گردید. رسیدی که توسط صاحب کشتی صادر می شد، توسط گروه هایی در مقابل دریافت مبلغ مشخصی از فرستنده کالا گواهی می شد و این گروه هایی در مقابل دریافت مبلغ مشخصی از فرستنده کالا، گواهی می شد و این گروه ها ریسک از بین رفتن کالا را می پذیرفتند. این امر بتدریج به صورت بیمه دریایی که امروز متداول است درآمد. بهرحال صدور و استفاده از بارنامه به شکل امروزی تقریبا در نیمه دوم قرن شانزدهم متداول شده است.
    ۲-۶-۱) تعریف بارنامه
    اولین تعریفی که از بارنامه به عمل آمده بارنامه را چنین تعریف می نماید :
    بارنامه سندی است که از طرف صاحب کشتی با ذکر تعداد و کیفیت محموله تهیه و تنظیم و برطبق آن بارگیری انجام می شود.
    در قانون دریایی ایران مصوب سال ۱۳۴۳ بارنامه دریایی چنین تعریف شده است.
    بارنامه دریایی سندی است که مشخصات کامل بار در آن قید و توسط فرمانده کشتی امضاء گردد و به موجب آن تعهد شود بار توسط کشتی به مقصد حمل و به تحویل گیرنده داده شود.
    باتوجه به تعریف های مختلفی که از بارنامه به عمل آمده است بطور کلی می توان بارنامه را به شرح ذیل تعریف نمود :
    « بارنامه سندی است دال بر عقد قرارداد حمل که حمل کننده یا نماینده وی پس از دریافت کالا برای حمل آن از یک نقطه ( مبدا حمل ) به نقطه دیگر ( مقصد حمل ) با وسیله حمل مورد توافق ( کشتی، کامیون، راه آهن، هواپیما یا ترکیبی از آن ها ) در مقابل کرایه حمل معینی صادر می نماید »
    ۲-۶-۲) اطلاعات مندرج در بارنامه
    بارنامه معمولا حاوی اطلاعات زیر است :

    1. شماره بارنامه
    2. نام و آدرس حمل کننده
    3. منبع فایل کامل این پایان نامه این سایت pipaf.ir است