چون اونا در سطح بهینه انگیختگی هستن و اما جالبه که زاکرمن تونسته تمایل افراد رو با خطرجویی به کاوشگری رابطه دهد. به خاطر همین اگه فردی در مرحله خاصی از هیجان خواهی باشه، به همون نسبت خود رو از نظر کارکرد عملی در برابر آزمایش قرار میده.

این موضوع روی نیاز واسه تجارب جدید و جور واجور تمرکز می کنه، از راه رفتار بی بند و بارانه (آسون انگارانه) که شامل فعالیتای خطرناک، روش غیر معمولی زندگی، و نبود پذیرش یکنواختیه. هیجان خواهی واسه ربط دادن حوادث با همدیگه ارائه می شه.

یکی از دلایل مهم به این مسئله، از این حقیقت نشأت میگیره که این یه فعالیت تقویتی متقابله، بدین معنا که اگه نتیجه یه عمل مانند یه جنایت، باعث اثر مثبت در فرد مجرم شه دوست داره که اون رو تکرارکند(کیرکالدی،کر،ترینپوپ،۱۹۹۸).

دومین ویژگی، شخصیته که براساس خلق و خو، انگیختگی و سطح بهتر تحریک قرار داره. بر اساس گفته ماروین زاکرمن (۱۹۷۹)، ساختار هیجان خواهی به مقدار انگیختگی که دستگاه عصبی مرکزی شخص (مغز و نخاع شوکی) از منابع خارجی تحریک نیاز داره، مربوطه. بر اساس گفته زاکرمن، هیجان خواهی صنعتیه که ویژگی اون نیاز به هیجان و تجربه های جور واجور، جدید و پیچیده و میل مبادرت به خطرهای جسمی و بدنی به خاطر خود این تجربه هاست. فرد هیجان خواه، تحریک خارجی دائمی مغز رو بهتر می دونه، از کارای عادی خسته می شه و مرتباً در جستجوی راه های واسه افزایش انگیختگی از راه تجربه های هیجان انگیزه. فرد کم هیجان خواه، حمله همیشگی تحریک مغزی کمتری رو بهتر می دونه و کارای عادی رو تقریباً خوب تحمل می کنه ( ریو، ۱۳۸۰).

به طور نمونه، نوجوانانی که به عنوان ماجراجویان و هیجان خواهان بداخلاق در نظر گرفته می شن وقتی که تنها یا با دوستای خود هستن در مقایسه با وقتی که با والدین خود هستن، با سرعت بیشتری رانندگی می کنن. افراد هیجان خواه در هر سنی که باشن نسبت به اونایی که هیجان خواهی کمتری دارن دوست دارن موقع رانندگی به اتومبیل جلویی خود بچسبند (یا با فاصله کمی از ماشین جلویی خود رانندگی می کنن) (مایلین،۱۹۹۲).

افراد هیجان خواه با حالت مستی رانندگی می کنن با این حال رانندگی از روی بی پروایی و جسارت و با هیجان خواهی در نوجوانان هست. بررسیای دیگه نشون میده که این ویژگی در رده های سنی ۲۵-۲۳ سال هم دیده میشه (ارن،۱۹۹۱).

۲-۴-۲۱٫نظریه هیجان خواهی ماروین زاکرمن:

از اوایل دهه (۱۹۷۰) ماروین زاکرمن یکی از روانشناسان دانشگاه دِلِه ویر پژوهشای بزرگی در جنبه محدودی از شخصیت که هیجان خواهی می نامد، شروع کرده اون عقیده داره که این پدیده یه صفت ارثیه که با نیاز به احساسا و تجربه های جور واجور، تازه و پیچیده و میل به خطرجویی جسمی و اجتماعی به خاطر اینجور تجربه هایی تعریف می شه (شولتز و شولتز، ۱۳۸۱).

زاکرمن جهت امتحان اندازه هیجان خواهی مقیاسایی رو به وجود آورد. تحقیقاتی که با بهره گرفتن از اندازه هیجان خواهی انجام شد؛ نشون داد که بین آدما از دید اندازه هیجان خواهی فرقای زیادی هست. هم اینکه به نظر می رسه، هیجان خواهی خصلتیه که در موقعیتای جورواجور از شباهت برخورداره (اتکینسون، اتکینسون و هیلگارد، ۱۳۶۸).

 

بررسی هیجانی (حسی)، آثار پروفسور روانشناسی در میان بهترینای جهان نشون اختصاصی پروفسور ماروین زاکرمن، مقاله ای در مورد هیجان خواهان (۱۹۷۱) به عنوان یکی از مؤثرترین و مهم ترین آثار در تاریخ روان شناسیه که همزمان با آثار محققانی مثل سایموند فروید، اسکینر، جین پایگته. مقاله زاکرمن « ابعاد هیجان خواهی» یه وسیله امتحان شخصیتی کامل و گسترده معروف به اندازه هیجان خواهی (SSS) رو توضیح میده. ایشون شرکت کنندگانی که با این بیانات «من بعضی وقتا دوست دارم کارایی انجام دهم که کمی ترسناک هستن»، «من بعضی از چیزها رو فقط به خاطر هیجانش دوست دارم»، موافق هستن رو راهنمایی می کنه، اندازه هیجان خواهی (SSS) به روان شناسا کمک می کنه تا گرایشات هیجان خواهی رو آزمایش کنن. یه طبقه بندی شخصی (فردی) اولین بار به وسیله زاکرمن در سال ۱۹۶۴ ارائه شد، ایشون توضیح داد که افراد هیجان گرا به هیجانات شدید، تجربه های پیچیده، تازه و متفاوت علاقه شدید دارن.تحقیقات  زاکرمن در مورد افراد هیجان گرا (هیجان خواه) اثر عمیقی بر درک ما از آزمایشات شخصیتی داشته این گفته پتی جوهن ویرایشگر و پروفسور روان شناس از دانشگاه ایالت اُیاهوه. ایشون اضافه می کنه: «من اثر ذاکرمن ستایش کردم و پس من از اینکه یکی از مقاله های ایشون رو در کتاب خود می گنجانم بسیار خوشحالم »(راین،لیوبر،استین هاور،۲۰۰۲)

روانشناسی

۱- Trimpop,Kerr,kirkaldy

۱-Leober Raine , Leober ,Steinhauerل