عبارت است از انگشت چهارم یا انگشت حلقه
نسبت ۲D: 4D
عبارت است از نسبت انگشت دوم (اشاره) به انگشت چهارم (حلقه).
ویژگیهای پیکرسنجی[۶]
پیکر سنجی بررسی و مطالعه ابعاد، شکل، ترکیب، تاثیرات بلوغ و عملکرد بدن انسان برای استفاده، مقایسه و دسته‌بندی‌های انسان شناختی است که شامل اندازه‌گیری‌های بدن ( قد، وزن، درصد چربی) می‌باشد.
دانشمندان علوم ورزشی، پزشکان و متخصصین از فنون مختلف پیکرسنجی در امور مهمی چون کشف استعدادهای ورزشی، سنجش ترکیب‌بدن، سنجش نتیجه تمرینات و قابلیت‌های جسمانی سود می‌بردند.
یکی از مهم‌ترین کابردهای پیکرسنجی در ورزش، تعیین سوماتوتایپ یا نوع بدن و انتخاب افراد مناسب برای ورزش‌های اختصاصی است (مهدی زاده و همکاران، ۱۳۹۰)
ویژگیهای فیزیولوژیکی[۷]
منظور از ویژگیهای فیزیولوژیکی در پژوهش حاضر اندازه گیری VO2 max و توان بی هوازی بی اسید لاکتیک میباشد.
ویژگیهای زیست حرکتی[۸]
بخشی از عوامل آمادگی جسمانی فرد میباشد که با اجرای مطلوب فعالیتهای بدنی در ارتباط است. توانایی فرد برای اجرای یک فعالیت ورزشی، علت است و خود حرکت فقط معلول است. بنابراین آن چه ورزشکار نیاز دارد، توانایی کنترل علت برای اجرای یک عملکرد موفقیت آمیز است. توانایی های زیست حرکتی (که پایه های یک علت هستند)، به طور عمده ژنتیکی یا ارثی میباشند (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
منظور از ویژگیهای زیست حرکتی در پژوهش حاضر اندازه گیری سرعت، چابکی، انعطاف پذیری و استقامت عضلانی میباشد.
استعدادیابی[۹]
استعداد” در فرهنگهای لغت به معنای “توانایی ویژه و طبیعی” و “ظرفیت دستیابی به موفقیت” تعریف شده است.

برای دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت  jemo.ir  مراجعه نمایید.

فصل دوم

(ادبیات و پیشینه پژوهش)
۱٫۲٫ مقدمه
در این فصل محقق بر آن است که ابتدا مبانی نظری پژوهش خود را بیان کند و سپس به بررسی پژوهشهای پیشین در این موضوع خاص بپردازد و در پایان نتیجهای از ادبیات پیشینه مطرح نماید.
۲٫۲٫ مبانی نظری
۱٫۲٫۲٫ استعدادیابی
استعدادیابی موضوعی است که در دنیای ورزش اهمیت ویژهای دارد. شناسایی عوامل موفقیت راه را برای رسیدن به قله افتخار هموار میکند. این که مشخص شود چه ویژگیهایی ورزشکاران معمولی را از ورزشکاران نخبه متمایز میسازد کاری بس دشوار است که موضوع پرداختن به استعدادیابی را دشوارتر ساخته است.
پیشرفت از سطوح ابتدایی به سطوح نخبگی در ورزش فرایندی بسیار پیچیده است. این فرایند نیازمند شناسایی و انتخاب افراد با استعدادی است که شرایط لازم جسمانی، مهارتی و رفتاری برای موفقیت در یک رشته ورزشی خاص را داشته باشند.
فرایند کشف ورزشکاران با استعدادیابی شرکت در یک برنامه تمرینی سازماندهی شده، یکی از مهمترین موضوعاتی است که امروزه در ورزش مطرح میباشد. لذا در ورزش به عنوان یک هنر، کشف افراد بااستعداد و انتخاب آنها در سنین پایین، سپس هدایت، کنترل و ارزیابی آنها در صعود به بالاترین سطح از مهارت اهمیت زیادی دارند. تا آنجایی که به ورزشکاران نخبه مربوط میشود، کار و زمان مربی باید برای کسانی صرف شود که دارای توانایی هایی بالقوه باشند. در غیر این صورت، استعداد، زمان و انرژی مربی تلف شده و یا بهترین شکل آن این است که ورزشکار متوسطی به وجود خواهد آمد. بنابراین هدف اصلی استعدادیابی، شناسایی و انتخاب ورزشکارانی است که بیشترین توانایی را برای رشته ورزشی خاص دارا باشند. (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
در عالم ورزش، شناسایی استعداد مفهوم جدیدی نیست. با این حال به این موضوع توجه علمی و درست و حسابی نشده است. در اواخر سال ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در اکثر کشورهای اروپای شرقی، روش های ویژهای برای شناسایی ورزشکارانی که دارای توانایی های بالقوه بالایی بودند، کشف شد. برخی از این روش های مورد استفاده در انتخاب ورزشکاران مستعد توسط متخصصان کشف و تنظیم شد. این دانشمندان در پی آن بودند که مربیان را در انتخاب ورزشکاران مستعد برای یک رشته ورزشی خاص، نسبت به توانایی های لازم برای آن رشته آگاه سازند. نتایج حاصله در این مورد، غیرقابل تصور و حیرت انگیز بودند. بیشتر افرادی که در بازیهای المپیک ۱۹۷۲ مدال گرفته بودند، به ویژه از کشور آلمان شرقی که به طور علمی انتخاب شده بودند ; نتیجه فرایند شناسایی استعدادها بود(ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
۱٫۱٫۲٫۲٫ تعریف استعدادیابی
“استعداد” در فرهنگهای لغت به معنای “توانایی ویژه و طبیعی” و “ظرفیت دستیابی به موفقیت” تعریف شده است.
ریلی و ای. ام ویلیامز عقیده دارند استعدادیابی عبارت است از “فرایند شناسایی ورزشکاران فعلی که توان بالقوهای برای نخبه شدن دارند”.
رینگر در تعریف کاربردی استعدادیابی اعتقاد دارد: استعدادیابی یعنی پیش بینی اجرا» (عملکرد) از طریق سنجش ویژگیهای جسمانی، روانی و اجتماعی و همچنین توانایی های تکنیکی (آقا علی نژاد، ۱۳۸۰).
۲٫۱٫۲٫۲٫ فواید استعدادیابی
استفاده از معیارهای ویژه برای استعدادیابی فواید و امتیازات متعددی دارد:
زمان لازم برای رسیدن به اجراهای ورزشی بهینه توسط ورزشکاران برگزیده را کاهش میدهد.
صرف کار، انرژی، استعداد و توانایی های مربی را کاهش میدهد. ورزشکارانی که دارای توانایی های بالاتری هستند، موجب افزایش کارآیی برنامههای تمرینی مربی میشوند (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
توانایی شرکت در مسابقه و نیز تعداد ورزشکارانی را که به اجراهای ورزشی بهینه دست مییابند افزایش میدهد. در نتیجه تیم ملی هماهنگی به وجود خواهد آمد که در مسابقات بین المللی توانا و قدرتمند ظاهر خواهد شد (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
اعتماد به نفس ورزشکار را بالا میبرد، چراکه اجراهای ورزشکار نخبه در مقایسه با ورزشکاران هم سن انتخاب نشده به طور قابل توجهی بالاتر است (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
کاربرد تمرینات علمی را میسر میسازد و بدین طریق متخصصان و کارشناسان علوم ورزشی با انگیزه بیشتری کار خود را ادامه خواهند داد (ا. بومپا، تئودور، ۱۳۸۲).
۳٫۱٫۲٫۲٫ عوامل اصلی در استعداد یابی